Of ze nu je biologische, pleeg, adoptie, schoon, stief, bonus mama is. Of je hebt er twee (bofferd) of wanneer ze als een van de mooiste sterren aan de hemel straalt, je mama is je mama.

Zonder mama (ja en papa) was je er niet. Of je band nu goed is, of misschien wat minder goed. Je kan er niet omheen. Of beter gezegd, je kan niet om haar heen.

Bijzondere band

Mijn moeder is bijzonder, ze is speciaal. En nee, dit is niet één groot slijm verhaal. Ik kan er niets anders van maken. Mijn mams en ik hebben nu eenmaal een heel bijzondere band. Van kleins af aan al. Qua uiterlijk lijken we totaal niet op elkaar, het innerlijk eigenlijk ook niet echt. Maar toch is er een mooie sterkte band.

We kunnen dubbel liggen om niks (of om een vies woord :D) en hebben aan 1 blik genoeg. Waar mijn vader altijd erg bezorgd om me was, was mam dat niet. Of misschien ook wel, maar dan liet ze dat niet zo duidelijk merken als mijn vader hihi. Ze had altijd zoiets van ‘die loopt niet in 7 sloten tegelijk’. En misschien heb ik er wel 10 tegelijk gepakt, heb ik haar en pap soms nog zoveel pijn gedaan met mijn vreselijk puberale gedrag en handelingen. Ze heeft altijd in mijn kunnen geloofd en vertrouwd. Ook al gooide ik er op de middelbare met de pet naar, loog ik en vervalste ik rapporten (als ik er aan terug denk… pff) zij was er voor mij. Al kon ze natuurlijk ook vreselijk boos worden. Want ja daar zijn mama’s ook erg goed in.

Gesprekken

Mijn mama is mijn alles, mijn mams, mijn moederdier zoals ik haar wel eens gekscherend noem. Met niemand anders kan ik als een halve zool door een supermarkt/ winkelstraat lopen. Laat de mensen maar lekker kijken/ praten/ denken. Met niemand anders kan ik zo goed praten over van alles en nog niks. Uren konden we voorheen bellen, een rood warm oor wanneer we ophingen. Nu ze vlakbij woont wordt er minder gebeld, maar net zo veel, zo niet meer gekletst.

Ze is een lieve oma, advies en tips op momenten wanneer ik ze nodig heb. Maar ook iemand die me zelf aan laat modderen. Zal het toch zelf moeten leren, het moederschap. Er is immers geen handleiding en elke kind is anders. Cliché, maar waar.

In de put

Toen ik met mezelf in de put zat, geen uitweg meer zag was mama er weer. Natuurlijk was ook Edu er en een psych. Maar bij die gesprekken met de beste man kwam wederom naar voren hoe intens de band tussen mij en mam is. Hij zei dat een vriendschappelijke band tussen een moeder en kind eigenlijk onmogelijk is, of op zijn minst erg lastig. Maar hoe ik over haar vertelde kon hij niet anders dan opmaken dat onze band bikkelhard is. Een van de dingen die me van die tijd is bijgebleven.

De put is achter me, een periode waarvan ik ongelooflijk veel geleerd heb. Helaas heeft mama ook het nodige voor haar kiezen gekregen. Toen haar eigen moeder Alzheimer had reeds ze met regelmaat op en neer tussen Emmen en Den Haag. Het liefst had ze alle dagen van de week voor m’n omaatje gezorgd.    En toen zij een paar jaar geleden elke week op en neer reed tussen Emmen en Groningen voor haar bestralingen, stuurde ik haar elke week een kaart. De afstand maakte dat ik er niet bij kon zijn, haar fysiek kon steunen. Dan maar via de post. Zo telden we af naar de laatste bestraling.                                                                    En helaas waren de laatste 3 maanden van vorig jaar een diepe gitzwarte put voor mijn mama. Toen was ik er voor haar, zoals zij er altijd voor mij was. Alles week voor haar. En ik durf met 100% te zeggen dat het ons alleen maar nóg sterker heeft gemaakt.

Ze is een taaie, ik heb haar zien groeien, zien instorten. Heel bijzonder én vreselijk om dit mee te (mogen) maken. Nu het stof van de laatste tijd een beetje neergedwarreld is zei ze laatst dat ik een tof wijf ben. Nee mama, dat ben jij!

Ik hoop dat m’n mama nog heel lang bij ons mag zijn, dat ik nog heel veel onderbroekenlol met haar mag hebben. En dat ik later, als ik groot ben en Noor & Eva groter zijn, net zo’n mooie band mag hebben met hen ♥ Uit mijn omgeving weet ik maar al te goed dat een goede band met je ouder(s) niet zo vanzelfsprekend is.

Best een persoonlijke post. Al vloeide deze net zo makkelijk uit mijn vingers als een andere, minder persoonlijke post. Misschien nog wel makkelijker, meer uit mijn hart dan uit mijn hoofd.

Hoe is of was jullie band met jullie mama? En gaan jullie nog iets speciaals doen met Moederdag?

Tot de volgende post(er).

X Mir

Het bericht Moeder(dag) verscheen eerst op Online Poster Kopen.nl.

De ampersand. Amperwatte? Het en-teken, je weet wel &. Ah die…

Ik gebruik het teken stiekem best vaak. Daar kwam ik eigenlijk pas achter toen ik deze & teken poster thuis kreeg gestuurd. Heel vaak laat ik het woord en weg en plaats daar de ampersand voor in de plaats. Vooral bij opsommingen of wanneer ik onze namen opschrijf in een kaart… Edu Mirjam Noor & Eva. Sturen jullie trouwens nog echte post? Ik blijf het leuk vinden om kaarten te schrijven én te ontvangen. En dan het liefst handgeschreven.

Ik vind de ampersand denk ik één van de mooiste leestekens die er is. Een komma is ook maar een komma en een uitroepteken is zo gewoontjes of juist schreeuwerig. De ampersand heeft een sierlijke uitstraling.  Bijna kunstig. Hij staat ook niet voor niets op een poster. Dat gebeurd niet met tussen haakjes, of met een vraagteken. Of breng ik nu mensen op ideeën?

Het is ook nog een hele kunst om de ampersand te schrijven. Ik ga nog wel eens de mist in en dan ontstaat er een gekke krul. Alsof de juf is uitgeschoten met het zetten van krullen bij het nakijkwerk. Gebruiken jullie de ampersand vaak, of laten jullie hem liever achterwege?

Hou je de ampersand strak of juist met extra veel krullen, het kan allemaal. Ik ben voor de grap eens gaan Googelen naar de verschillende soorten &-tekens… de keuze is reuze! Zoveel stijlen. Ook op Pinterest en dan vooral met handlettering, de mooiste &-tekens komen voorbij. Zo knap hoe mensen van een leesteken zoiets kunnen maken.

Je komt hem ook veel tegen in het dagelijks leven. Of het nu winkels zijn, of in reclames. Kijk maar eens goed om je heen.

Een apenstaartje is overigens ook een wat aparter leesteken. Lukt ook niet iedereen, ik heb de meest gekke apenstaartjes voorbij zien komen tijdens mijn functie van ledensecretaris. Moest soms 3 keer kijken wat er nu stond geschreven, was het een letter of nee het is een apenstaartje hahaha. Ik denk niet dat ik snel voor een poster had gekozen met het apenstaartje. Ondanks dat die ook best sierlijk is, vind ik hem weer te alledaags. Klinkt dat gek?

De ampersand op je poster… niet te druk, je weet meteen wat het is & (ja daar is íe 😉 ) dus een mooie toevoeging voor in je huis.

Zou jij kiezen voor een letter of leesteken aan je muur?

Tot de volgende post(er).

x Mir

Het bericht Ampersand ….. & teken poster verscheen eerst op Online Poster Kopen.nl.

Na de donkere dagen verlangen we weer naar licht.

Nu ben ik sowieso wel iemand die van licht houdt. Hoe meer licht hoe beter. Grappig dat je daar met het ouder worden meer en meer achter komt. Zo had ik een leidinggevende die een gruwelijke hekel had aan de donkere dagen, hij wist van zichzelf dat hij daar niet goed tegen kon. Hij was dan ook steevast vrij of soms zelfs ziek.

Nu met de boerderij en alle verbouwingsperikelen ben ik natuurlijk volop bezig met hoe alles eruit gaat zien. Edu wordt onderhand gek van mijn ‘ik wil het licht, lichter lichtst’… Maar ik kan er niks aan doen. Ja, ik weet dat ik dan gek word van elk stofje, haartje en vuiltje. Maar ik wil het licht houden in huis. En met een donkere vloer zie ik ook alles. Ben nu eenmaal erg neurotisch als het om het huishouden gaat. Als we het nu dan toch naar onze wens gaan maken, dan graag licht.

De keuken is nu nog retro, jaren 80 hout, 50 tinten bruin. Termen die ik vaker aanhaal in blogs/ posts. Hij is niet klein en ook niet groot. Degelijk gebouwd, al begint hij nu langzamerhand tekenen van aftakeling te vertonen. Heb je ineens een frontje van de la in je handen. Verder doet hij het, koken we er nog bijna elke avond een maal voor ons viertjes en kunnen de bouwvakkers hier opwarmen en een bakkie troost drinken.

Toog

De keuken was vroeger het gedeelte van de stal waar de paarden stonden, de oude toog waar de staldeuren zaten is dichtgemetseld. En dat hebben ze niet mooi gedaan. Er is niet gekeken naar de kleur en het formaat van de bestaande bakstenen. En toen ze bedacht hadden dat er twee standaard achterdeuren in geplaatst zouden worden, hebben ze niet goed gekeken of dat deze wel goed in de toog zouden passen. Gevolg: een lelijke muur en een stuk van de toog is weg geslepen.

Straks zullen de lelijke bakstenen verdwijnen, de toog zal hersteld worden met originele bakstenen die elders uit de muur komen en er komt een grote pui in. De keuken zal ook drastisch veranderen. De muur tussen de woonkamer en keuken zal een meter de woonkamer in geplaatst worden en de muur naar de hal en de muur van de hal naar de deel zullen verdwijnen. Een grote ruimte zal er ontstaan met (je raadt het vast) licht, heel veel licht.

Bij deze poster moest ik een beetje denken aan het plaatje wat straks zal ontstaan. Ik kan haast niet wachten tot dat moment. Heb al heel wat juich momentjes gehad met de verbouwing, zoals het dak wat dicht kon, de dakkapel (die ook voor een bult licht zorgt) die geplaatst werd en zo zullen er nog heel veel meer volgen. De keuken, met de open toog zal er zeer zeker ook eentje van zijn.

Hebben jullie ook een voorkeur voor licht, of juist niet?

Tot de volgende post(er).

x Mir

Het bericht Licht – Let the light in poster verscheen eerst op Online Poster Kopen.nl.

Wat koop je voor een kersverse tiener? Een tiener met een duidelijk uitgesproken mening? Barbie roze is uit, zwart en grijs zijn cool en vooral geen kinderachtige dingen.

Ze mocht in ieder geval een reisje kiezen en of ze met papa of mama wilde gaan. Nu hadden we verwacht dat ze naar een grote stad wilde gaan om te shoppen. Dat was immers al eens voorbij gekomen. Maar nee, ze koos voor een nachtje kamperen met papa gevolgd door een gezellig potje vissen. ‘Want dat was zo lang geleden’ aldus Noor. We hebben naderhand zitten lachen met z’n tweeën. Af en toe klinkt ze als een oud wijf, dat bedoelen we niet gemeen hoor. Maar ze kan soms kletsen alsof ze al 80 jaar op deze aardkloot rond loopt. Zo wijs. Te wijs, denk ik is soms. Maar hé… liever zo dan een zwijgzaam typje.

Maar goed, want wil ze voor cadeau? Ze vroeg aan de familie geld, want ze wilde sparen voor een binnenhok voor haar konijn Muis. En van haar opa en oma’s wilde ze graag Lego en/ of Playmobil.  Maar wat ze van ons wilde hebben, nee dat wist ze niet.

Ik opperde het idee om haar kamer te veranderen. Ook al zat het eraan te komen dat we groen licht zouden krijgen voor de financiering voor de verbouwing. Een kleine verandering, alleen de tapijttegels eruit, een lik verf op de underlayment vloer dier onder ligt en misschien nog een leuk nieuw kleed.

Ja… een kleine verandering. Hahaha. Wat ben ik toch een grapjas, alsof ik iets klein kan houden. Met het leeghalen van haar kamer zag ik haar bureautje, een oud tafeltje wat ik in onze oude woonplaats had gekocht. Leuk lichtblauw en een beetje verweerd. We hebben er nog aan gegeten toen al onze meubels in de opslag stonden voor de verhuizing. En hij heeft hier nog langs de kant van de weg gestaan met de eerste oogst uit de moestuin. Nu doet hij dus dienst als bureau. Maar hij moest een lik verf vond ik. Zo ook haar bed. Een marktplaatsvondst toen we hier naartoe verhuisden. Mooi grijs, maar kon ook wel een frisse jas gebruiken. Dus de vloer, haar bed en bureau moesten eraan geloven. Overigens had ik haar kast al onder handen genomen. Die deed een jasje uit. Hij ging van zacht roze naar hout.

Deze poster had ik al eens voorbij zien komen. Echt een post voor Noor. Ze weet al jaren wat ze wil worden. Eerst wilde ze een lieveheersbeestje worden, maar toen ze begreep dat wel eens heel lastig kon worden was het voor haar zo klaar als een klontje. Ze wil kapster worden. Het liefst met een eigen zaak. Zoals ze dat dan zegt. ‘Ik wil mijn eigen kapperszaak en dan ook waar je wat kan eten en drinken.’ Het liefst maakt ze er een verkapte friettent van, want naast het kapster worden is er nog een liefde. De liefde voor friet :D.

Maar goed, kapster dus. Ze weet het echt 100% zeker. Doet met liefde het haar van Eva. Of het nu voor een judowedstrijd is of gewoon voor de lol. Creëert de meest aparte kapsels bij zichzelf en baalt dat papa slechts sprietjes heeft (lees nagenoeg kaal dankzij de tondeuse). Het liefst neemt ze Sjef onder handen en ook haar konijn krijgt geregeld een lekker borstelbeurt en hupst soms rond met een haarspeldje.

Toen ze haar ‘nieuwe’ kamer voor het eerst zag en de poster ontdekte was ze door het dolle heen. Een schot in de roos. Noor blij, dus mama blij. Nu wordt er dus driftig geoefend om het kapsel van het meisje na te maken, benieuwd of… nee beter gezegd wanneer het haar lukt 🙂

Wisten jullie al gauw wat je wilde worden?

Tot de volgende post(er).

x Mir

Het bericht Een geknipt cadeau voor deze kamer verscheen eerst op Online Poster Kopen.nl.